hpn

Home Planet News Online

     The Literary Review


Page 43

                                                                                                                                                                           Swipe left        Swipe down


            Japans beklag

In witte doeken gewikkeld
loopt de vrouw gericht naar de tafel
met grote muziekbladen, begint
langzaam maar steeds duidelijker
en hartverscheurender te zingen
op een ongewoon hoge toon en dan
nog hoger en doordringender als een
kolibrie of een op hol geslagen merel

en ik luister in de tuin van het
grachtenhuis naar dit Japanse lied
een klacht van vrouwen over de
hele wereld, maar zo verwoord, dat
geen man er aanstoot aan zal nemen,
maar wel zorgvuldig van papier gelezen
noot voor noot, als was het een
scenario voor een aangekondigde dood.



Japanese lament

Wrapped in white cloth
the woman walks steadily towards the table
with large music scores, begins to sing
slowly but ever more clearly
in an unusually high voice, steadily rising
and ever more penetrating like the song of
a hummingbird or a hopped-up blackbird

and I am listening in the garden of the
canal house to this Japanese song
a lament of women all over the world
but worded to make sure
it will offend no man,
yet carefully read from the score,
note by note,
like the script for a death foretold.


  Jos Kraay __






























                       Wapens genoeg

Niets nieuws onder de zon,
mensen worden verjaagd
van huis en hof
door anderen, die dat
willen inpikken, afpakken
toe-eigenen, goedschiks of
kwaadschiks, verkrachten
en doden helpt de vlucht
naar voren,
maar in de loop der tijd,
zijn de beweegredenen
niet verandert, wel de wapens.
wel het geweld, in de tijd,
dat vroeger geweren werden
aangelegd, kanonnen werden
geladen zijn nu in een ogenblik
de dorpen, de boerderijen,
hele steden verwoest en men
verwijt de vluchtelingen, dat ze
vluchten, meer dan ooit,
vertwijfelder, ongewenster
met al hun kleine kinderen,

en wij wassen onze handen
in onschuld.

         Enough weapons

Nothing new under the sun,
people are chased
from home and yard
by others who want
to grab, loot or seize their possesions,
willy-nilly, raping and killing in a
headlong rush forward
but as time goes by,
the reasons haven't changed, only the
weapons.
Only violence has changed. In the time
once needed to aim a rifle, load a
canon, these days whole villages,
farms, cities are destroyed and people
reproach refugees that they have fled,
more than ever desperate, unwanted
with their many little children,

and we wash our hands
in innocence

  Jos Kraay__

































Denkend aan Zeeland

hoor ik donder en bliksem
over de polder trekken
van de zee naar de Schelde
en van de Schelde naar de zee

met hun poten in het water staan
koeien verloren in het landschap
plots verlicht en dan weer in het donker
onder het onheilspellend geroffel

mensen zitten gelaten in de keuken
zich te bezatten en zich te beheersen
om niet naar buiten te rennen om
hun vee te redden naar ik weet niet waar

anderen moeten de dijken beschermen,
laden zandzakken op hun schouders,
flikkeren ze neer, dan grijpen hun handen
nieuwe zakken want de strijd tegen het water
duurt al eeuwenlang en is onbeslist.

Het eindigt even plotseling als het begon
alles staat onder water, bomen vielen om
drie stallen in de fik gevlogen en een man,
die het niet laten kon, is levend verbrand.




Thinking of Zeeland

I hear thunder, see lightning
sweep across the polder
from sea to Scheldt
and from the river to the sea

Lost in the landscape
their feet in the water
cows are suddenly lit and as suddenly dark shapes again
under the ominous drumroll

People are huddling resignedly around the kitchen table
getting drunk to stay calm
and not to give in to the urge to rush outside
to save their cattle but I don't know where

Leaving it to other people to protect the dikes
loading sand bags onto their shoulders
throwing them down, grabbing new bags
because the struggle against the sea
has been going on for centuries and never been settled.

The end is as sudden as the beginning
everywhere the land is flooded, trees have fallen
three stables have gone up in flames and a man,
unable to stay away, has been burned alive.

    Jos Kraay, September 27th, 2018__


In het zand

In het zand schrijf ik je naam
over en over en wis ik haar uit
in mijn hart staat zij gekerfd
voor eeuwig, onuitwisbaar,

ik loop op blote voeten
met mijn hoofd vol herinneringen
met mijn hart vol verlangen
ooit was het leven zo gewoon

zo vol van dagelijkse dingen
nu zijn we gedeporteerd
genummerd en gelabeld

ik was jouw geliefde
we droomden van een huis
een tuin, een schommel en een kind
nu schrijf ik je naam in het zand

in de hoop, dat iemand je misschien vindt.

                   In the sand

I write your name in the sand
again and again I wipe it away
it is etched in my heart
forever, indelible,

I am walking barefoot
with my head full of memories
with my heart full of longing
life used to be so normal

so full of ordinary things
now we have been deported
numbered and labelled

I was your love once
We were dreaming of a house
a garden, a swing and a child
now I write your name in the sand

hoping someone may yet find you.

  Jos Kraay, July 24th, 2016__