HPN

Click Page 43

Poetry of Issue #7        Page 43

Denkend aan Zeeland

hoor ik donder en bliksem
over de polder trekken
van de zee naar de Schelde
en van de Schelde naar de zee

met hun poten in het water staan
koeien verloren in het landschap
plots verlicht en dan weer in het donker
onder het onheilspellend geroffel

mensen zitten gelaten in de keuken
zich te bezatten en zich te beheersen
om niet naar buiten te rennen om
hun vee te redden naar ik weet niet waar

anderen moeten de dijken beschermen,
laden zandzakken op hun schouders,
flikkeren ze neer, dan grijpen hun handen
nieuwe zakken want de strijd tegen het water
duurt al eeuwenlang en is onbeslist.

Het eindigt even plotseling als het begon
alles staat onder water, bomen vielen om
drie stallen in de fik gevlogen en een man,
die het niet laten kon, is levend verbrand.


Thinking of Zeeland

I hear thunder, see lightning
sweep across the polder
from sea to Scheldt
and from the river to the sea

Lost in the landscape
their feet in the water
cows are suddenly lit and as suddenly dark shapes again
under the ominous drumroll

People are huddling resignedly around the kitchen table
getting drunk to stay calm
and not to give in to the urge to rush outside
to save their cattle but I don't know where

Leaving it to other people to protect the dikes
loading sand bags onto their shoulders
throwing them down, grabbing new bags
because the struggle against the sea
has been going on for centuries and never been settled.

The end is as sudden as the beginning
everywhere the land is flooded, trees have fallen
three stables have gone up in flames and a man,
unable to stay away, has been burned alive.

  Jos Kraay